Anorexia – de weg van Debbie – Herstel via voeding & personal training

Lianne

‘Mijn verhaal’ – geschreven door Debbie

Even voorstellen

Mijn naam is Debbie Bijl, ik ben 19 jaar oud en ik woon in Castricum. Ik studeer momenteel Fashion management op het Jan de Bouvrie college en heb het daar erg naar mijn zin!

Ik was altijd een super energieke meid. Ik ging elk weekend wel naar een feestje en dacht totaal niet na over voeding. Ik kon alles eten wat ik wilde; want ik bleef toch wel dun. Ik at amper groenten en zat minimaal 3 keer in de week bij de snackbar om de hoek. Ik deed daarnaast aan atletiek, minimaal 2 keer per week en reed paard.

Rond mijn 17de begon ik aan te komen, dit merkte ik vooral aan mijn buik en mijn gezicht. Mijn lichaam was voor mijn gevoel totaal uit proportie, zeker ook doordat ik erg lang ben [1.92 meter] en daardoor snel opval. Ik was heel erg ongelukkig met mijn lichaam en dat werd steeds erger.

Depressie

Door mijn slechte voeding werd het er niet beter op en ontwikkelde ik in de winter van 2014 een vorm van depressie. Dit was een hele zware rotperiode met veel ups-and-downs. Ik ben gelijk hulp gaan zoeken omdat ik bang was dat ik helemaal door zou draaien. Ik heb hier – denk ik – een half jaar last van gehad.

Na deze periode gooide ik het roer volledig om. Ik begon meer te sporten en een beetje op mijn voeding te letten. Eind 2015 nam ik een abonnement op de sportschool en begon ik met fitnessen. Op de sportschool deed ik maar wat; ik deed een beetje aan cardio en gebruikte de krachtapparaten helemaal verkeerd.

Strijd om een Sixpack

Begin februari 2016 had ik met mijzelf afgesproken om vóór de zomervakantie een strakke buik en een rond achterwerk te creëren. Ik begon iets serieuzer te worden en zocht van alles op internet. Ik begon af te vallen maar kreeg last van compensatiegedrag. Ik at me dan helemaal rond met loempia’s, chocolade en andere vette dingen en ging vervolgens hardlopen om het weer te verbranden (kotsmisselijk werd ik hiervan!).

Dit gedrag werd steeds erger en ik kreeg een angst voor slechte voeding. De zomervakantie brak aan en ik was strakker geworden, maar toch nog steeds onwijs onzeker en nóg een stuk ongelukkiger.

Ik liet het allemaal een beetje gaan en begon weer wat ongezonde dingen toe te voegen in mijn eetpatroon. Na de zomervakantie begon ik weer overnieuw. Ik trainde serieuzer en begon weer op mijn voeding te letten. Sport en voeding begon nu een obsessie te worden en ik kon niet meer genieten van etentjes en feestjes. Ik was ondertussen 16 kilo afgevallen.

Met m’n eetstoornis op stage in Italië

Eind 2016 ging ik op stage naar Italië. Ik was gestrest en geïrriteerd en heel bang dat ik daar super dik zou worden. Toen ik daar eenmaal was heb ik in het begin erg moeten wennen aan hun eet- en levensstijl, maar toch kwam ik niet aan en kon ik zelfs blijven afvallen!

Personal Training om de verkeerde redenen

Samen met een vriendin kregen we 3 keer per week een personal training. Dit vond ik geweldig want zo wist ik zeker dat ik niet dik zou worden. We gingen minimaal 1 keer per week uiteten. Tijdens die etentjes at ik me helemaal rond. Ik had niet meer genoeg aan 1 pizza maar at er vaak 2, daarbij had ik ook altijd een voor- en nagerecht.

Ik voelde me altijd verschrikkelijk na zo’n avond en wist niet hoe snel ik die dag erna moest hardlopen. Van mijzelf moest ik minimaal 10 km rennen met 3 bergen tussendoor anders had ik gefaald en bleef ik die dag chagrijnig. Hardlopen was voorheen een uitlaatklep om te ontspannen, nu was het een straf geworden en rende ik mijzelf kapot om een voldaan gevoel te krijgen.

Dag in dag uit bekeek ik mijzelf in de spiegel, maakte ik foto’s van m’n lichaam en vergeleek ik die foto’s met elkaar. Ik voelde continu aan mijn buik en tikte mijn kin aan; want stel je voor dat ik een onderkin zou krijgen!

Het moment erna relativeerde ik weer en zei ik vaak tegen mezelf — ‘wat ben je nou gek aan het doen joh! Je bent super dun, doe gewoon normaal’.

Terugkomst in Nederland; eindelijk had ik dat gewenste sixpack

Toen ik na 10 weken terug kwam naar Nederland was ik behoorlijk van de rel. Ik kreeg verschillende opmerkingen over mijn magere uiterlijk en mensen maakte zich zorgen. Ook had ik weer onwijs veel keus uit verschilde voedingsproducten en kon ik mijn veilige eetpatroon, die ik in Italië had gecreëerd, niet meer voortzetten. Ik was nu ook heel bang dat ik alles wat ik in Italië had opgebouwd zou gaan verliezen. Ik kon nu met gemak 20 km hardlopen met een tijd van minder dan 4,5 minuten per kilometer. Ook was ik veel sterker geworden en had eindelijk een sixpack waar ik super hard voor had getraind.

Terug in Nederland ging ik door met 4 keer per week krachttraining en hardlopen op de zondag. Ik at heel veel groenten, kip en vis. Koolhydraten en vetten vermeed ik zoveel mogelijk. Ik werd nog dunner, lag om 9 uur al in bed en deed niets leuks meer. Ik had een vast ritme waar ik niet van mocht afwijken, deed ik dat wel of at ik ongepland toch iets meer dan normaal – dan werd ik heel onrustig en geïrriteerd en sprong ik gelijk op een cardio-apparaat om het te compenseren; ongeacht het tijdstip van de dag.

Ik moest van mezelf altijd EERST sporten voordat ik iets ongezonds mocht eten. Ergens lunchen of uiteten gaan was nu bijna onmogelijk geworden omdat ik van elk gerecht wel de voedingswaarde wist. Mijn gewicht werd steeds lager, mijn haren vielen uit, mijn huid werd slechter en ik had geen enkel (normaal) gevoel meer. Ik was een sportende, lusteloze zombie geworden en dacht dat dit mijn nieuwe manier van leven was; de nieuwe standaard.

Ik begon te zoeken op internet om te kijken of meer mensen last hadden van hetzelfde als ik. Tot mijn schrik las ik dat ik alle symptomen van anorexia nervosa had.

Diagnose ‘Anorexia’

‘Anorexia? Dat kan ik echt niet hebben! Ik eet nog en wil juist een dikke kont hebben – ook spuug ik niet’ ~ was de eerste gedachten die ik had.

Mensen die mij vroegen of ik aan anorexia leed, vond ik heel onbeschoft; ‘hoe kun je dat nou aan mij vragen?’. Ik vertelde ze dat ik genoeg at, maar dat ik een snel metabolisme had. Dat ik vanzelf wel weer zou aankomen.

Vervolgens begon ik nog meer over anorexia te lezen en besefte ik dat het niet alleen om spugen en niet eten gaat.

In juni 2016 ging de knop om; ik wilde dit niet meer. Ik wilde weer plezier hebben in het leven en weer mijn vrouwelijke vormen terugkrijgen. Ik begon opzoek te gaan naar een diëtist die mij kon helpen om weer een gezonde balans tussen sport en voeding te krijgen.

Mijn herstel

Ik kwam terecht op de website van Lianne; Eat and get Fit. Ik doorzocht de site en kreeg er een goed gevoel bij. Ik stuurde haar een wanhopige mail waarin ik hulp zocht en ik kreeg gelukkig per direct antwoord. Ze nodigde me uit voor een kennismakingsgesprek waarin we de mogelijkheden bespraken.

Het gesprek ging super goed en ik was heel gemotiveerd om het gevecht met mijn eetstoornis aan te gaan. Ze stelde een plan op dat volledig was afgestemd op mijn situatie – ik had namelijk veel eisen omdat ik nog steeds erg bang was om aan te komen en uiteindelijk niet meer te kunnen stoppen met eten.

De volgende punten waren voor mij erg belangrijk:

  • Gezond aankomen
  • Veel Spiermassa opbouwen
  • Weinig vetmassa creëren
  • Niet te snel aankomen
  • Blijven sporten met trainingsschema’s

Sporten & gezond aankomen onder begeleiding

Op maandag 10 juli begon ik met mijn 10 weken plan van herstel. Lianne had mij op de mail een bestand gestuurd met mijn macro’s, voedingsschema en trainingsschema. In het voedingsschema was mijn oude eetpatroon verwerkt, dit was super fijn want zo kon ik het rustig uitbreiden.

Het gaf me zoveel rust om niet meer over eten na te denken en me gewoon te concentreren op andere dingen in het leven. De eerste paar weken waren best lastig omdat ik veel minder vaak mocht sporten en juist wél meer moest gaan eten. Ik kreeg te maken met ups-and-downs en moest vaak heel hard m’n best doen om niet aan m’n eetstoornis toe te geven!

Als ik dan niet lekker in mijn vel zat, kon ik Lianne te allen tijde bereiken. We WhatsAppten elke dag. Als ik me rot voelde, tegen iets op zag of verdronk in eetstoornis-gedachten… dan stuurde ik haar een berichtje. Ze wist me keer op keer weer erbovenop te helpen en relativeerde mij meteen. Ik heb onwijs veel steun gehad aan haar begeleiding en had het ook nooit zonder haar hulp kunnen doen.

Ik zag haar 1x per week voor een personal training. Tijdens deze sessies bespraken we veel en leerde ik enorm veel dingen over mijn lichaam via haar kennis en eigen ervaringen. Ze weet precies hoe het is om Anorexia te hebben, ik kon daarom ook alles bij haar kwijt zonder me te schamen.

Het veranderen van mijn lichaam

De eerste 2 weken moest ik vooral weer wennen aan de hoeveelheden voeding die ik moest eten. Ik had vaak last van een “all you can eat”-gevoel, maar barstte van de energie.

Het voedingsschema werd ongeveer iedere week iets omhoog geschroefd. Ik kwam de eerste 2 weken bijna niets aan terwijl ik echt heel veel at, zeker in vergelijking met daarvoor! Dat was even wennen, maar ook daar zijn we samen doorheen gekomen en de weken daarna ging mijn gewicht gestaag omhoog. Ik deed er ook echt erg mijn best voor!

Ik was bang dat ik alleen op mijn buik zou aankomen maar dat is helemaal niet aan de orde geweest. Ik werd gelijkmatig overal wat voller.

Ik merkte veranderingen mentaal en fysiek; ik werd weer gezond en kreeg mijn (normale) gevoel terug.

Complimenten vanuit mijn omgeving

Ik kreeg heel veel complimenten; iedereen vond me er goed uitzien en mensen gingen weer gemakkelijker een gesprek aan met me.

Ik had eerst moeite om deze complimenten te geloven en dacht dat ze logen. Ik bleef aankomen en ik kreeg nog meer gevoel/energie terug – de zombie-modus ging uit! Ik genoot, bombardeerde iedereen met mijn humor en begon weer uit te gaan.

Ik werd de oude Debbie die iedereen zo leuk vond!

Ik kreeg plezier terug in het sporten en begon – in overleg met Lianne en na het bereiken van een bepaald gewicht – weer met hardlopen. Ik hield met Lianne mijn gewicht bij. Zij zou me eerlijk vertellen als ik te snel of te langzaam zou aankomen.

Ze verwerkte langzaam chocolade, koekjes en wat andere lekkernijen in mijn schema. Ik had – en heb – hier nog steeds wat moeite mee, maar als ik er zin in heb, kan ik er zonder nare gevoelens van genieten!

Hoe meer ik bij mijn optimale gewicht in de buurt kom, hoe minder ik last krijg van mijn eetstoornis. Ik besef al véél meer hoe belangrijk goede voeding is voor je hersenen.

Nu, 4,5 maand verder, ben ik 17 kilo zwaarder en véééééél gelukkiger.

Ik heb nog steeds last van mijn eetstoornis en wil ook nog wel eens doorslaan tijden het sporten, maar dit is al veel minder dan de afgelopen jaren.

Ik kan weer genieten van een hapje en een drankje en ik ben niet meer zo streng voor mijzelf.

Ik heb het niet meer koud en begin mijn lichaam meer te accepteren.

De coaching voortzetten; “ik wil de gezondste & beste versie van mijzelf worden & blijven”

Ik ben nog steeds onder behandeling bij Lianne en heb al extra trainingssessies bijgeboekt.

Ze heeft mij letterlijk gered, zonder haar had ik misschien al in een kliniek gezeten. Mijn lichaam was namelijk in een hele zwakke staat en tastte al mijn spieren en organen aan. Ik moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als ik niet op tijd het roer zou hebben omgegooid.

Herken je je in mijn verhaal? Dan raad ik Lianne zeker aan om mee samen te werken!
Ze verricht – voor mij althans – wonderen; haha!

Liefs,

Debbie Bijl

 

 

 

 

About Lianne information